Dzieki geniuszowi Morihei Ueshiby nastąpiła transformacja technik, które zamiast niszczyć zdrowie, poprawiały je. Ueshiba stworzył podwaliny pod sztukę walki, która wykorzystuje siłe przeciwnika przeciwko niemu w sposób harmonijny, nie uznający przemocy i uszkodzeń ciała. Techniki aikido, tego na najwyższym poziomie przypominają taniec, który kończy się specyficznym rzutem lub unieruchomieniem. W aikido istnieją uderzenia we wrażliwe miejsca na ciele przeciwnika, które jednak nie powinny zakłócać harmonii ruchu. Aikido do perfekcji opanowało omijanie siły, zgodnie zresztą z zasadami fizyki. Motorem ruchu w aikido są biodra, "rozrusznikiem" zaś głowa. Właściwa praca bioder w czasie techniki jest wyznacznikiem jej skuteczności. Rozluźnione ręce są tylko przekaźnikiem pomiędzy uke i tori (rzucanym i rzucającym), coś na kształt paska klinowego czy łańcucha rowerowego. Dłonie i przedramiona wykonują ruchy meguri (okreżne), które znacznie uefektywniają aikido. Aikidoka z reguły porusza się w krótkiej pozycji tzw. kamae wykonując ruchy tai sabaki, czyli zwroty i obroty ciała.

 

Techniki aikido można podzielić na:

Rzuty w aikido są efektem umiejętnego zmieniania dystansu (techniki rzutów irimi) oraz wykorzystania siły odśrodkowej (ura). Efekt technik aikido jest wprost "piorunujący" przy założeniu realnego, dynamicznego ataku. Ponieważ wykorzystujemy siłę ataku, trudno jest wykonać rzut przy nieudolnym, nierealnym, słabym ataku. Brak umiejętności atakowania jest głównym grzechem większości aikidoków, stąd też aikido postrzegane jest jako wyjątkowo trudna sztuka walki. Uprawiając aikido należy pamiętać o nauczeniu się właściwych ataków. Tylko one, pozwolą odczuć tori smak właściwie wykonywanej techniki. Pamiętajmy, że w aikido, sztuce defensywnej, reakcja jest wynikiem akcji.